Waar mijn werk begon
Mijn betrokkenheid bij levend verlies is niet alleen professioneel; het is iets wat ik al jarenlang zelf meemaak. Daarnaast heb ik het van dichtbij gezien, gevoeld en onderzocht. Ik heb ervaren hoe een chronische ziekte niet alleen het lichaam raakt, maar ook het leven eromheen: plannen die verschuiven, rollen die veranderen, relaties die onder druk komen te staan, en een toekomst die opnieuw vorm moet krijgen.
Omdat ik geen woorden kon vinden die omschreven wat ik meemaakte en geen passende hulp kon vinden die me verder bracht, besloot ik zelf op zoek te gaan. Ik volgde een opleiding op het gebied van Rouw en verlies en nam zelf deel aan een intensief traject waarbij de nadruk lag op rouw bij een chronische ziekte.
Tijdens een bijeenkomst in België zei iemand: “Ik verlies zoveel, maar niemand ziet het.” Die zin bleef bij me. Dit is precies waar het over gaat.
Wat ik onderweg leerde
Ik ontdekte dat levend verlies geen moment is, maar een beweging. Het komt in golven. Soms zacht, soms onverwacht hard. Soms zichtbaar, vaak onzichtbaar. En ik zag hoe weinig taal we hebben voor dat voortdurende afscheid nemen van wat ooit vanzelfsprekend was.
Door de jaren heen heb ik talloze verhalen gehoord — verhalen van kracht, van worsteling, van humor, van moed. Die verhalen hebben mij gevormd. Ze leerden me dat mensen niet alleen informatie nodig hebben, maar vooral erkenning. Dat iemand zegt: “Wat jij draagt, is echt. En het mag er zijn.”
Hoe ik werk
Mijn trainingen zijn ontstaan vanuit die ervaring. Ik werk niet vanuit afstand, maar vanuit nabijheid. Ik geloof dat leren pas gebeurt wanneer iemand zich veilig voelt, gezien voelt, en niet hoeft te doen alsof het allemaal wel meevalt.
Daarom richt ik me op drie dingen:
- Herkenning — ruimte voor jouw verhaal, precies zoals het is.
- Inzicht — begrijpen wat levend verlies doet met je identiteit, relaties en dagelijks leven.
- Beweging — kleine stappen die weer lucht geven, richting, of rust.
Ik gebruik oefeningen die uitnodigen om te voelen, te verkennen en te begrijpen. Niet zweverig, niet zwaar, maar eerlijk en menselijk.
Voor wie ik er ben
Ik begeleid mensen die leven met een chronische ziekte. Ook met naasten van mensen met een langdurige ziekte ga ik graag in gesprek. Ik ben er voor iedereen die merkt dat er iets schuurt, dat er iets te dragen valt, dat er woorden ontbreken.
Wat ik hoop te brengen
Mijn wens is dat je in mijn trainingen en/of begeleiding iets vindt wat ik zelf zo miste in gesprekken over chronische ziekte: ruimte, taal en erkenning. Dat je ontdekt dat je niet gek bent, niet zwak, niet te emotioneel, maar gewoon mens. En dat er, ondanks alles, manieren zijn om betekenis, verbinding en richting te blijven ervaren.