Het begrip ‘rouwen’ wordt gebruik als iemand veel verdriet heeft na het overlijden van een naaste of bekende. Er zijn echter meer soorten rouw. Je kunt ook veel verdriet hebben en een groot gevoel van verlies ervaren als je iets anders kwijtraakt. Ook als er niemand dood is gegaan kun je dus rouwen.

Levend verlies (of chronische rouw of schaduwrouw) is een vorm van rouw die voorkomt als je wel met verlies te maken hebt, maar er niemand is overleden. Je kunt bijvoorbeeld rouwen na een scheiding, na verlies van je baan, als een ouder of partner een vorm van dementie krijgt, als er geen contact meer is met bepaalde familieleden, als je gevlucht bent en huis en haard verloren bent en ga zo maar door. Er zijn heel veel verliezen te bedenken waarbij iemand langdurige gevoelens van rouw ervaart.

Ik heb me verdiept in deze andere vorm van rouw, dus levend verlies. Daarbij heb ik de nadruk gelegd op verlies en verdriet bij het (gehad) hebben van een chronische ziekte en/of een beperking, bijvoorbeeld bij (gedeeltelijke) invaliditeit.

We leven in een wereld waar verlies en verdriet liever niet gezien worden. De mensen in onze huidige maatschappij hebben niet meer goed geleerd hoe om te gaan met deze gevoelens. Uiteraard zijn er veel mensen die best even tijd voor je vrij maken en begrip tonen, maar het moet niet te lang duren. Het levend gaat immers in een razend hoog tempo door. Er is weinig tijd voor vertraging.

Maar wat nou als jij te maken hebt met levend verlies omdat je een langdurige ziekte of beperking hebt? Hoe moet je dan omgaan met deze gevoelens? Je krijgt te horen dat je moet accepteren wat je is overkomen (en nog steeds overkomt). Hoezo moet je dit accepteren? En hoe moet je wat dan accepteren? Hoe krijg je grip op je leven als je bodem weg lijkt te zijn?

Omdat ik tegen precies deze vragen aanliep en geen goede hulp kon vinden, besloot ik zelf deze hulp te gaan ontwikkelen.